ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

หน้าแรก ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก


+  ร้อยความฝันพันจินตนาการ
|-+  :: บทกลอน-บทกวี-เรื่องสั้น ::
| |-+  ความรัก
| | |-+  บทกวีแห่งความคิดถึง(ตอน...เหงาเหลือเกิน)
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: [1] ลงล่าง พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: บทกวีแห่งความคิดถึง(ตอน...เหงาเหลือเกิน)  (อ่าน 1687 ครั้ง)
ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
สมาชิกใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 9


สวัสดีจ้า


« เมื่อ: 24 กรกฎาคม 2008 : 14:42:51 »

/เหงาเหลือเกิน
----
เหมือนดั่งอยู่คนเดียวในโลกกว้าง
ดูเวิ้งว่างว่างเปล่ามืดอับแสง
ไม่มีแม้เส้นทางเดินดูเคือบแคลง
ไม่มีแม้นความรู้สึกสำนึกใด
 
ทำไมหนอดวงใจคล้ายว่างเปล่า
มันเงียบเหงาโหยหาแหล่งอาศํย
แหล่งพำนักที่พักอิงถิ่นพักใจ
ฟูมฟักไว้ความรักมั่นให้ยั่งยืน
 
ดั่งมัจฉาโหยหาชลาสัย
ดั่งพงไพรโหยหาพิรุนชื่น
มวลบุพผาล้วนโหยหาภมรคืน
ดาระดื่นหมู่ดาราโหยหาจันทร์

ดั่งวิหกนกเขาภูร้องกู่ขัน
แจ้วจำนรรร้องหาคู่ชู้สู่สม
เวียนขันอยู่แม้นไม่พบประสบชม
สุดขื่นขมเพ้อลำพันฝันรักเธอ
 
เพ้อลำพันเพ้อไปใครคนนั้น
คนที่ฝันเพ้อลำพันอยู่เสมอ
คนที่หวังเพ้อลำพันประสบเจอ
คนที่เพ้อลำพันรักจักหวนคืน

เพ้อลำพันเพ้อไปชายคนนี้
ชั่วชีวีเพ้อลำพันสุดจักฝืน
เพ้อลำพันเพ้อทุกวันทุกค่ำคืน
แม้ยามตื่นเพ้อลำพันฝันถึงเธอ
 
นี่ละหรือที่เขาเรียกว่าความเหงา
ช่างแสนเศร้าความทรงจำสุดจักฝืน
เจือความทุกข์เจือความสุขไม่ลืมเลือน
เป็นดั่งเพื่อนร่วมทุกข์สุขทุกวันคืน
 
จะมีไหมศักดิ์สิทธิ์ใดในทั่วหล้า
ช่วยเยียวยาความรักนี้ไม่เป็นอื่น
ช่วยค้นหาช่วยนำพาเขากลับคืน
ช่วยสะอื้นบอกรักเขาให้เข้าใจ

ว่าในใจชายคนนี้มีเพียงเขา
ทุกวันเฟ้าคิดถึงเขารู้บ้างไหม
ทุกแห่งหนที่เราสองนั้นเคยไป
น้ำตาไหลอาบนองหน้าเวลามอง
 
แม้นทุกสิ่งที่เขาให้ไว้ยังเก็บ
ถนอมเหน็บเก็บไว้ไม่ให้หมอง
มองรูปเขาทุกคราไปน้ำตานอง
ใจร่ำร้องโหยหาและอาลัย
 
เขาจะรู้บ้างไหมชายคนนี้
ชั่วชีวีไม่มีใครได้อาศัย
ให้เก็บรักเก็บชีวิตไว้ในใจ
เพราะข้างในมีเพียงเขาเท่านั้นพอ

แม้เหลือแค่ความทรงจำความนึกคิด
ในดวงจิตยังเฟ้าคิดยังร้องขอ
ใจโหยหาวันเขากลับยังเฟ้ารอ
ไม่เคยท้อแม้ต้องรอจนวันตาย
 
ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
---
บันทึกการเข้า

ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
ต้นน้ำ
พันจินตนาการ

ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 841


สวัสดีจ้า


« ตอบ #1 เมื่อ: 25 กรกฎาคม 2008 : 22:05:35 »

 เมื่อความเหงา รุมเร้า เข้าประชิต
เมื่อดวงจิต เหว่หว้า  หาจุดหมาย
เมื่อหนทาง อับแสง มิรู้วาย
ใจและกาย หงอยเศร้า เคล้าวิญญา
บันทึกการเข้า

เพชร  ก็คือก้อนถ่านที่มีความอดทนนั่นเอง
ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
สมาชิกใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 9


สวัสดีจ้า


« ตอบ #2 เมื่อ: 26 กรกฎาคม 2008 : 10:11:38 »

 เมื่อความเหงา รุมเร้า เข้าประชิต
เมื่อดวงจิต เหว่หว้า  หาจุดหมาย
เมื่อหนทาง อับแสง มิรู้วาย
ใจและกาย หงอยเศร้า เคล้าวิญญา


ดั่งนภาเวหาเมฆาดับ
สิริยนต์โรยลับสุดจักหา
ดั่งต้นน้ำไร้ซึ่งสายธารา
ดั่งจันทราโหยหาดาราพราว.....ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26 กรกฎาคม 2008 : 10:15:20 โดย ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น » บันทึกการเข้า

ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
สมาชิกใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 9


สวัสดีจ้า


« ตอบ #3 เมื่อ: 14 สิงหาคม 2008 : 09:30:07 »

/คิดถึงคนที่ห่างไกล
---

คิดถึงคน ที่ห่างไกล ใจไฝ่ถึง
จิตคณึง ทุกห้วง ให้ห่วงหา
ห่างเหินห่าง ยังหวงห่วง ห้วงเวลา
ที่นำพา ให้ได้พบ ประสบกัน
 
ดั่งนภา โหยหา ดาราไสว
พงพฤกไฟร โหยหา ธาราสวรรค์
ดวงจันทรา  โหยหา สุริยันตร์
แสงตะวัน โหยหา ยามราตรี

แม้นชาตินี้ ไม่ได้พบ ประสบพักร์
จะฟูมฟัก เก็บรักให้ ไว้เช่นนี้
เพราะรักเปรียบ เป็นดั่งแสง แห่งชีวี
ชั่วชีพนี้ มีเพียงเขา เท่านั้นพอ
 
ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14 สิงหาคม 2008 : 09:33:08 โดย ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น » บันทึกการเข้า

ชีวิตดั่งน้ำค้างหาว กรรมสิ้น เวรหมด ใจหลุดพ้น
หน้า: [1] ขึ้นบน พิมพ์ 
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  


เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กาแฟ ร้อยตะวัน กลอน บทกลอน บทกวี ร้อยความฝัน พันจินตนาการ

Powered by SMF 1.1.19 | SMF © 2006-2013, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF
.::: Theme & Graphic designed by Thanarath Sawasdichai :: www.dreampoem.com supported by Roytawan Coffee :: © 2002-2010 DreamPOEM.COM All Reserved. :::.