ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

หน้าแรก ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก


+  ร้อยความฝันพันจินตนาการ
|-+  :: บทกลอน-บทกวี-เรื่องสั้น ::
| |-+  เรื่องสั้น
| | |-+  เล่าเรื่องคุกๆ
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: [1] ลงล่าง พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: เล่าเรื่องคุกๆ  (อ่าน 10519 ครั้ง)
ต้นโซล่า
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 40


สวัสดีจ้า


« เมื่อ: 27 พฤศจิกายน 2008 : 22:11:16 »

      ตอนที่1ประเภทของคุก
หากพูดถึงคุกคงมีหลายคน ที่ฟังแล้วรู้สึกขนพองสยองเกล้า มันดั่งเหมือนกับเมืองลับแล คนในอยากออกแต่คนนอกไม่อยากเข้า แต่ดันอยากรู้เรื่องผมจึงไปเก็บรวบรวมข้อมูลต่างๆ จากหนังสือต่างๆ และจากผู้รอบรู้เกี่ยวกับคุก การที่เราจะศึกษาเกี่ยวกับคุกนั้น จงอย่าได้ไปสอบถามจากท่านผู้คุมทั้งหลาย เพราะผู้คุมกับนักโทษนั้นมองโลกแตกต่างกัน บทความเล่าเรื่องคุกๆนี้จะเล่าเรื่องทั้งหมด หกแสนตอน
ขอขอบพระคุณมิสเตอร์ ไมเคิล โอเว่น และเดวิดแบดแฮมมา ณ.ที่นี้ด้วย ที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการเล่นฟุตบอลให้เรา  ขอบอกว่าจะเขียนเรื่องราวแบบชิวๆ อย่าหวังผลความน่าสะพรึงกลัวใดจากบทความนี้เด็ดขาด
       เรามารู้จักคุกกันก่อนในบทที่หนึ่งนะครับ คุกถูกแบ่งแยกโดยขงจื้อไว้หลายประเภท มีศาลเด็ก ที่มีหนาที่คอยควบคุมเด็กที่กระทำความผิด หลายๆคนถูกโซ้ยถั่วดำกันที่นี่ละ  บ้านเมตตาเป็นแรกรับ คือโดนครั้งแรกต้องเข้าที่นี้ อันนี้หมายถึงเขต กทม.นะ  ส่วนหลายรอบก็กรุณารับกินครับ ยังมีอุเบกขาอีกเอาไว้จะกล่าวในบทต่อไป  
       ถ้าอายุเกิน18ปี ก็ต้องเข้าคุกใหญ่กันละครับ แต่ละจังหวัดจะต้องมีคุกไม่หนึ่งก็สองที่ แต่เรือนจำทั่วๆไปรับโทษได้ไม่เกิน30ปีครับ คือมันจะแบ่งตามวคามพร้อมของขนาดและมาตรฐานของเรือนจำ
บางเรือนจำรับอัตราโทษได้แค่สิบปี หากว่านักโทษตัดสินมา10ปีกว่าขึ้นไป ก็เก็บข้าวของย้ายเรือนจำได้เลย ประเภทเรือนจำเหล่านี้เขาเรียกกันว่าเรือนจำเปิดครับ  คือมีนักโทษเข้าออกทุกวัน เช่นเรือนจำกลางต่างๆที่ต่างจังหวัด หรือในกรุงเทพก็มีหลายที่เช่นเรือนจำพิเศษกรุงเทพเป็นต้น
  ส่วนเรือนจำปิดก็มีบางขวาง  ลาดยาว   วัยหนุมปทุมฯ ซึ่งนักโทษถูกย้ายมาจากเรือนจำเปิดต่างๆ  
บันทึกการเข้า
มั่นในรัก
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 46


ถึงเราไม่สู้คน แต่ความอดทนเราน้อย


« ตอบ #1 เมื่อ: 27 พฤศจิกายน 2008 : 22:32:10 »

อืมๆ แล้วจะติดตามอ่านน่ะครับ
บันทึกการเข้า

 ถึงเราไม่สู้คน แต่ความอดทนเราน้อย
ถึงเราต่อยไม่หนัก แต่เราต่อยไม่หยุด

ต้นโซล่า
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 40


สวัสดีจ้า


« ตอบ #2 เมื่อ: 28 พฤศจิกายน 2008 : 00:21:18 »

    แหมเขียนไว้ตั้งหลายเรื่องไม่มีคนตอบ พอเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับแดนสนธยาขึ้นมา ก็มีคนแจ้งเจตจำนงสนใจโดยทันที เอาไม่รอช้า มาว่ากันต่อในตอนที่สองพันแปดเลยละกันนะ
    ตอนที่2008 เข้าคุก
    คุกนั้นไม่ใช่ว่าใครอยากเข้าก็เข้าได้ คุณต้องมีสิทธิเหนือกว่าผู้อื่นๆจริงๆ  จากอันดับโพลที่จัดทำโดยมูลนิธิป่อเต๊กเต๊ง  จึงทำให้เราทราบว่า ที่เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆแล้วแม่งตัวจริงทั้งนั้นล่ะครับ  แต่80เปอร์เซนต์ของนักโทษ มักบอกว่า"กูไม่ได้ทำ"
     แต่ความลับไม่มีในโลกดอกครับ สุดท้ายแม่งก็มาเล่ากันในวงกาแฟนั่นแหละ เปิดเผยความจริงกันทีหลัง มันคันปากเลยหยิบเรื่องชั่วๆของตัวเองมาเล่าบ้าง แบบเกย์ทับกันไปทับกันมา สุดท้ายก็ล่อกันซะงั้น เอาไว้อ่านถึงตอนที่หมื่นกว่าๆก็จะเอาเรื่องราวฮาๆในวงกาแฟมาคุยกันให้ฟัง
       มาคุยกันถึงการเข้าคุกกันต่อ คุณจะเข้าคุกไม่ได้ถ้าไม่มีพาร์ตสปอต ไม่ได้ออกโดยกงศุลนะ ตำรวจไทยนั่นไง ที่เก่งกับตาสีตาสามากที่สุดในโลก  นักการเมืองคนนั้นเลว กำนันนั่นค้ายา ผู้ใหญ่บ้านหมู่นั้นมีอิทธิพล ถามกันตรงๆแม่งก็รู้หมดว่าใครเป็นไง แต่ไม่กล้า  
       ถ้าเราไปถามตำรวจชั้นผู้น้อย "ข้อยบ่อกล้า ข้อยสิย่าน" คุณจะได้รับคำตอบแบบนี้  แต่ถ้าเป็นระดับบิ๊กๆขึ้นมาหน่อย "เอ่อตอนนี้เรากำลังรวบรวมพยานหลักฐานอยู่ครับ" แล้วแม่งต้องเก๊กเสียงหล่อๆด้วยนะ  
        แม่งรวบรวมมา8ปีแล้ว ยังหาได้ไม่ครบเลย สุดท้ายคนที่ซวยก็คือใครครับ ตาสีกับตาสีนั่นเอง มาถึงตรงนี้อยากจะเล่านิทานให้ฟังสักหนึ่งเรื่อง มีคนแก่คนหนึ่งอายุประมาณ60กว่าครับ แกบ้าบ้าบอบอ วันๆนึงแกร้องรำทำเพลงอยู่ในวัดไม่ได้สนใจอะไรในโลกนี้ พี่น้องก็ไม่มี อาศัยข้าววัดประทังไปวันๆ แกชื่อตาช้วนครับ ถึงแกจะบ้าและแก่ แต่ผมก็รับประกันความกวนตีนของแกเหมือนกัน ทั้งพระและชีหลายคนก็เลยไม่ค่อยชอบขี้หน้าแกนัก   แต่ด้วยแกอาศัยหลับนอนที่ศาลาวัด ข้าวก้นบาตรจะไม่ให้แกกินบ้างก็กระไรอยู่  
       ในค่ำคืนหนึ่งอากาศเหน็บหนาวเนื่องจากเมืองไทยหิมะตก(โม้นะอันนี้) ตาช้วนสั่นสะท้านเลยย่องๆไปที่หน้ากุฏิแม่ชี เห็นมุ้งเก่าๆแกเลยย่องๆเข้าไปหยิบ แล้วเอาไปห่อหุ้มกายกันหนาวครับ ในขณะเดียวกัน  ห่างจากจุดนั้นแค่200เมตร เสียงปืนดังปังๆๆๆ หลายนัด ทำให้มีคนตายทันที1ศพ ครับพอถึงรุ่งเช้าที่ตลาดแม่ค้าเล่าลือกันใหญ่โตว่ามีการฆ่ากันตาย ต่างวิเคราะห์กันไปต่างๆ คือรู้กันทั้งตลาด พวกที่ไม่รู้มีพวกเดียวคือตำรวจ
"เอ๊ใครทำน๊านึกยากจัง....มะอาว...มะอาว..ม่ยทายแล้ว  เค้ารู้แต่ว้า เมื่อคืนนี้ช้วนไปขโมยมุ้งแม่ชีมา จึงขอจับช้วนในข้อหาลักทรัพย์นะ"
    เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว  ไม่กี่วันก่อนผมยังยกมือไหว้คนที่เป็นคนยิงในคืนอยู่เลย  ส่วนช้วนก็เจอนะ แกออกมาจาก คุกหลายปีแล้วเหมือนกัน
      ยังไม่จบนะขอพักไว้ก่อน ภาคสองจะมาเล่าวิธีการซ้อมให้รับของตำรวจไทยกันบ้างดีกว่า อย่าไปกลัวมันครับ
บันทึกการเข้า
thima
สมาชิกประจำ
***
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 63


มีหัวใจมอบให้เพียง..


« ตอบ #3 เมื่อ: 28 พฤศจิกายน 2008 : 01:43:50 »

ท่าทางน่าตื่นเต้น เดี๋ยวติดตามตอนต่อไป
บันทึกการเข้า

ลมหายใจมอบให้เธอเสมอ และสัญญาว่าจะรักรักเพียงแต่เธอ....แม้ว่าเธอไม่เคยเห็นค่าของมันก็ตามที ##
ต้นโซล่า
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 40


สวัสดีจ้า


« ตอบ #4 เมื่อ: 28 พฤศจิกายน 2008 : 11:59:25 »

ตอนที่2500 เข้าคุกภาคสอง
   ตื่นเช้ามาเหมือนว่ามีงานต้องทำเลย แหมก็มิตรรักแฟนบทความเรียกร้องอยากอ่านก็ต้องตามใจกันหน่อย ส่วนเรื่องทุกๆเรื่องที่ผมเขียนไว้ก็จะไปรวมไว้ในรวมเรื่องราวของต้นโซล่านะ เข้าไปอ่านแล้วก็อย่างงกันล่ะ หากจะเข้าไปติชมกันในนั้นก็ไม่ว่ากัน
   มาต่อกันในเรื่องของคุกๆกันต่อ หากคุณโดนจับ คุกแรกที่คุณต้องเข้าคือโรงพัก มันจะเป็นค่ำคืนแรกที่ยาวนานสำหรับคุณที่สุด กลิ่นฉุนๆของเยี่ยวจะลอยมาเตะจมูกคุณไม่หยุดเลยทีเดียว คุณต้องเมื่อยคอมากๆเพราะต้องเอาไอ้เขวดน้ำโพลาริส มาทำเป็นหมอน โดยใช้หนังยางมัดให้มันติดกัน ทัวร์ครั้งนี้มันขึ้นอยู่ด้วยว่าคุณไปกันกี่คน คนเดียวก็เปล่าเปลี่ยวหน่อย  หากไปหลายคนก็ทำเป็นก๋าเสียงดังได้ แต่สุดท้ายแม่งก็เงียบอีตอนเข้าคุกใหญ่นั้นแหละ
   ประตูคุกเปิดทุกวัน มีผู้ต้องหาถูกส่งเข้าไปก็วันละมากๆ ทุกๆคนมีโอกาสเท่าๆกันที่จะเดินเข้าคุก ไม่เชื่อลองหยิบปืนไปยิงคนข้างๆสิ  ฮ่าๆๆ ล้อเล่นอย่าไปทำแบบนั้นเชียวนะ เดี๋ยวจะโดนจับเอา เสียอนาคต เสียเงินทองอีก
   คดีที่ถูกจับมากที่สุดก็เป็นคดียาเสพติด ทำให้นักวิชาการทั้งหลายต่างออกปากว่าเป็นห่วงอนาคตของชาติ  หาว่าติดยากันไปครึ่งค่อนประเทศ จริงๆแล้วคนทำผิดกันทุกๆประเภทวคามผิดแหละครับ แต่บางทีโจทก์ไม่เอาเรื่องบ้าง บ้างก็ยอมความกันไป  
  ส่วนการปราบปรามของตำรวจนั้นก็มีสโลแกนในการจับกุมแต่ละประเภทคดีแตกต่างกัน  ยกเว้นคดีใหญ่ๆที่ออกเป็นข่าว ไม่กี่วันก็สามารถจับตัวคนร้ายมาทำผิดได้แล้ว คือจริงๆแล้วตำรวจไทยเก่งนะ แต่กับคดีเล็กๆ ตำรวจจะกลายเป็นแค่นักฟุตบอลที่ขี้เกียจคนนึงเท่านั้น คือถ้าบอลไม่มาเข้าตีนกูก็ไม่เตะ ดังนั้น ท่านทั้งหลายที่ถูกโจรมันฉกชิงวิ่งราวเอา พอไปแจ้งตำรวจเสร็จก็กลับไปนั่งทำใจที่บ้านได้เลย  เพราะกว่าตำรวจจะจับโจรได้ ทรัพย์ของท่านก็กลายเป็นขี้ไปแล้ว
  แต่ไม่ได้หมายความว่าตำรวจขี้เกียจนะ ท่าเขารู้ว่าที่ไหนเล่นไพ่ แม้พลิกฟ้ากูก็ล่าจนเจอ  อีกพวกนึงคือค้ายา ตำรวจบอกกับพวกนี้ว่า แม้อยู่ในนรกกูก็จะตามไปยกล้อ  เพราะอะไรรู้ไหมครับ  เงินของกลางไง
ไปจับไพ่ก็ต้องมีเงินเป็นของกลาง  ยิ่งคนค้ายาเงินก็หนาครับ พอจับได้สมมติว่ามีเงินห้าร้อยแม่งลงร้อยเดียว ส่งสำนวนให้ศาลทำเรื่องยึด อีกสี่ร้อยแม่งยึดไว้แดกกันเอง
   แต่กว่าจะจับกันได้ไม่ใช่ง่ายๆครับ มิสเตอร์แจ๊ก ดอสั้น อดีตตำรวจเล่าให้ฟังว่า หากจะจับพ่อเสือต้องจับลูกเสือก่อน คือต้องเล่นผู้เสพกันก่อน  แล้วทำการขยายผลจับผู้ค้ารายใหญ่กันต่อ ขยายผลยังไง ให้แปลความหมายง่ายๆว่า  นี่คือการบีบบังคับ  มันจะถามพวกที่เสพ(ที่ถูกมันจับได้)ว่าซื้อยามาจากใครก่อน ถ้าบอกเดี๋ยวจะปล่อย อันนี้ถ้าเราบอกมันก็ปล่อยครับ  แต่ถ้าเราไม่บอกมันก็ถามเราด้วยมือหรือตีนครับ  แบบในหนังแม่งไม่ค่อยมีครับ ที่บอกว่าคุณโดนจับแล้ว มีสิทธิ์จะไม่พูด  ตามกฎหมายถ้าเราโดนจับเราสามมารถติดต่อญาติได้ บอกมัน แม่งบอกเดี๋ยว จนมันสอบสวนเราเสร็จนั่นแหละ ยิ่งถ้าอ้างกฎหมายนะ แม่งจะบอกว่ามืงเก๋าหรอไอ้สาด.. คราวนี้มือตีนประเคนมา ที่ทรมานมากๆก็  ไอ้ถุงที่มันเอามาครอบหัวเราให้เราหายใจไม่ออกดิ้นพราด อาการเดียวกับถูกกดน้ำเลยครับ แนะนำให้แกล้งตายครับแต่ไม่แน่มันอาจไม่หยุดก็ได้ ถ้าทำไม่เนียนอย่าทำละกัน
  หลังถูกตำรวจชุดที่จับกุมเราสอบสวนเสร็จ เขาจะเอาขึ้นมาขังที่ห้องขังครับ แล้วเราจะโดนตำรวจเรียกไปสอบสวนอีกทีหนึ่ง เพื่อทำสำนวนส่งศาล ตงรนี้จะไม่มีการซ้อมครับ  เราจะรับหรือไม่รับก็บอกได้เลย ชั้นจับกุมไม่ต้องไปใส่ใจมัน ใช้ไหวพริบแก้ปัญหาให้ผ่านมาได้ก็พอ
  ตำรวจมีอำนาจในการควบคุมตัวเราได้แค่ 48 ชั่โมงครับ จากนั้นส่งตัวเข้าเรือนจำต่อ โดยจะพาไปทิ้งไว้ที่ศาลท้องที่เพื่อขออำนาจฝากขัง ใครมีเงินมีปัญญาประกันตัวก็กลับบ้าน ส่วนที่เหลือตีตั๋วยาวครับ  เข้าเรือนจำ
บันทึกการเข้า
ต้นโซล่า
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 40


สวัสดีจ้า


« ตอบ #5 เมื่อ: 30 พฤศจิกายน 2008 : 01:44:56 »

ตอนที่2551เข้าคุกใหญ่
   คุกใหญ่แต่ละที่ก็ต่างกันครับ ทั้งเรื่องของกฎระเบียบและความเป็นอยู่ เล่าเรื่องคุกๆภาคนี้ขอเล่าเรื่องแบบ ชิวๆ ไม่เน้นให้เครียดกัน ผมเลยขอพาท่านทั้งหลายไปยังเรือนจำกลางแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกละกัน เรือนจำแห่งนี้เรียกว่าเป็นเรือนจำตัวอย่างเลยก็ว่าได้ครับ บรรยากาศร่มรื่น เหมาะแก่การพัฒนาจิตใจ ไม่เหมือนกับ เรือนจำแปลนใหม่ ที่ก่อสร้างแบบตึกมันดูแออัดและวุ่นวาย เวลานักโทษวิ่งไล่แทงกันทีผมนี้ไม่มีที่แทบหลบ
   มีอยู่ครั้งหนึ่งที่วัยหนุ่มกลางปทุมฯ เวลาเที่ยงนิดๆนักโทษทั้งหมดก็กำลังนั่งรวมนับแถวเช็คยอดกันอยู่ เสียงดังตูม ๆๆ สิ้นเสียงตูมสดท้ายเท่านั้นแหละครับ ไอ้พวกที่นั่งแถวข้างหน้าลุกพรวดขึ้นวิ่งกรูกันมา ไอ้พวกที่นั่งอยู่แถวหลังก็อยู่ไม่ได้สิครับ ต่างลุกขึ้นได้ก็สับกันไม่คิดชีวิต รองเท้าข้างซ้ายไปทางข้างขวาไปทางครับ ขนาดผู้คุมยังวิ่งเลยครับ นับประสาอะไรกับนักโทษ สรุปว่าเสียงถังแก็สระเบิดครับ มันระเบิดไกลจากระยะที่คนนั่งอยู่มากพอควรครับ แต่เนื่องจากว่ามีคนนำวิ่งก่อน ชั่วโมงนั้นก็เลยไม่มีใครสนใครครับ ที่วัยหนุ่มมันวุ่นวายและแออัดมากครับ ต่างจากที่ๆกำลังจะเล่าในต่อไปนี้ (แต่ก็มีเรื่องมันๆมากเยอะนะที่นั่น ไว้เล่าให้ฟังทีหลัง)
   รถของเรือนจำนำผมและเพื่อนที่ไม่ได้รุ้จักกันมาก่อนเลย เข้าไปส่งที่เรือนจำประมาณห้าโมงเย็นได้ พอประตูคุกเปิดออก ประตูรถก็เปิด นักโทษทั้งหมดลงจากรถนับจำนวน เสร็จแล้วผู้คุมก็เดินเข้ามาค้นนักโทษ ทีละคนๆจนครบ แล้วค่อยเปิดประตูเหล็กหนาบนใหญ่ชั้นในอีกที ซึ่งประตูบานนี้เป็นประตูบานที่แข็งแรงที่สุดของคุกครับ และถ้ามันปิดลงเมื่อไหร่ หมายถึงอิสรภาพของคุณหมดแล้วครับ
   เรือนจำแห่งนี้เป็นเรือนจำประจำจังหวัดครับ  มีเนื้อที่ทั้งหมด  9ไร่ 2งาน (2งานเป็นของผู้หญิง อยู่ในกำแพงเดียวกัน ) มี2แดนคือแดน หญิง กับ แดนชาย แดนผู้ชายมีนักโทษทั้งหมดในตอนนั้น ก็เกือบๆ2 พัน ส่วนหญิงราวๆสามร้อยครับ
    หลังจากที่ผ่านประตูใหญ่มาแล้ว เราจะต้องมาถูกค้นอีกทีที่หน้าฝ่ายควบคุม ฝ่ายควบคุมก็เป็นเหมือนออฟฟิศของคุกนั่นแหละครับ แต่คราวนี้เราถูกค้นโดยนักโทษ ซึ่งจริงๆแล้วในเวลานั้นนักโทษส่วนใหญ่ขึ้นขังกันไปหมดแล้ว นักโทษที่กำลังค้นอยู่คือพวกมีหน้าที่ ก็ต้องถือว่ามีเส้นพอได้เลยละครับ พวกนี้
   พอค้นตัวเสร็จสรรพ คราวนี้ก็จะส่งนักโทษไปตามห้องนอนต่างๆครับ โดยจะแบ่งโซนแยกกันไปดังนี้  พวกรอบแรก เข้าแดนแรกรับ  ส่วนพวกหลายรอบก็นอนห้องใหญ่ครับ  มีทั้งหมด12ห้อง ห้องนึงก็นอนกัน100กว่าครับ  พวกที่โดนคดีเบาๆห้องชั้นล่าง พวกคดีใหญ่ๆก็นอนห้องชั้นบนครับ
บันทึกการเข้า
อินทรีขาว
ร้อยความฝัน
****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 129


อิสรภาพอยู่ที่ใจ อย่ายึดติดกับสิ่งใดก็เพียงพอ


« ตอบ #6 เมื่อ: 01 ธันวาคม 2008 : 08:45:09 »

มาเป็นกำลังใจให้นะคะ
บันทึกการเข้า

öOö ทุกย่างก้าวที่มีความฝัน  คือรางวัลของตนเอง öOö

             ความรักจะสวยงาม.......เมื่อเรารู้จักรัก และรักเป็น

เพียงดอกไม้กลางถนน   เป็นแค่คนบนทางปืน
b e r r y
พันจินตนาการ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 440


b e r r y


« ตอบ #7 เมื่อ: 26 ธันวาคม 2009 : 05:44:37 »



สนุกดีค่ะ อยากอ่านต่อจัง
บันทึกการเข้า
@ - เ ก๋ า เ ก๋ า - @
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 40


สวัสดีจ้า


« ตอบ #8 เมื่อ: 09 มกราคม 2010 : 22:20:42 »



สนุกดีครับ
ไม่เขียนต่อแล้วเหรอ

@ - เ ก๋ า เ ก๋ า - @
บันทึกการเข้า
หน้า: [1] ขึ้นบน พิมพ์ 
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  


เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กาแฟ ร้อยตะวัน กลอน บทกลอน บทกวี ร้อยความฝัน พันจินตนาการ

Powered by SMF 1.1.19 | SMF © 2006-2013, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF
.::: Theme & Graphic designed by Thanarath Sawasdichai :: www.dreampoem.com supported by Roytawan Coffee :: © 2002-2010 DreamPOEM.COM All Reserved. :::.