ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
ส่งอีเมล์ยืนยันการใช้งาน?

หน้าแรก ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก


+  ร้อยความฝันพันจินตนาการ
|-+  :: บทกลอน-บทกวี-เรื่องสั้น ::
| |-+  เรื่องเศร้า
| | |-+  กาลครั้งหนึ่ง .. หั ว ใ จ นี้ เ ค ย มี รั ก
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
หน้า: 1 2 [3] ลงล่าง พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: กาลครั้งหนึ่ง .. หั ว ใ จ นี้ เ ค ย มี รั ก  (อ่าน 37366 ครั้ง)
kwang
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #30 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2009 : 00:17:47 »




คำ ถ า ม . . ใ น นิ ย า ม รั ก ข อ ง  เ ร า���������������
สมมตติว่ามันเป็นเรื่องเล่า  ที่ยังไม่มีเรื่องเศร้าในตอนท้าย���������
������
เปิดฉากสวยหรู  ผู้คนแห่มาดูตั้งมากมาย���������������
เรื่องราวระหว่างหญิงชาย  ท่าทางคลับคล้ายจะไปได้ดี���������������

ไ ม่ แ ป ล ก อ ะ ไ ร . . ก็ ค ล้ า ย ๆ เ ธ อ กั บ ฉั น���������������
ชีวิตเหมือนละครแสนสั้น  วันแต่ละวันก็อยู่ตรงนี้���������������

ความรักจะเกิดหรือจะก่อ  ก็แค่ในจอทีวี���������������
ที่มองเห็นเป็นภาพสี  ก็เพราะโลกนี้มันมายา���������������

เ พี ย ง อ ย า ก จ ะ รู้ . . ว่ า ฉั น รั บ บ ท เ ป็ น ใ ค ร���������������
หากตัวละครรู้สึกได้  ฉันจะเป็นคนที่เธอให้ใจหรือโหยหา���������������

เป็นคนที่เธอคิดจะซื่อสัตย์  หรือเป็นคนที่เธอผูกมัดด้วยคำสัญญา���������������
เป็นใครที่มีค่าหรือเป็นของเล่นในช่วงเวลาเธอเหงาใจ���������������
���������������
คำ ต อ บ . . เ กิ ด ขึ้ น ก่ อ น ที่ ฉั น จ ะ มี คำ ถ า ม���������������
ว่าความรักของเธองดงามเกินกว่าจะติดตามหัวใจฉันได้���������������

ถึงเวลาแสดงบทเศร้าให้ละครน้ำเน่าจบลงไป���������������
ก็หวังว่าคนดูคงซึ้งใจ..หากรู้ว่าฉันไม่ได้  แ ก ล้ ง ร้ อ ง ไ ห้  เหมือนเธอ������


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตั ว เ ล็ ก



**ถ้าชีวิตคนเราคล้ายบทละคร
มันอาจต่างกันตรงที่
ละครโทรทัศน์..มีเวลาให้ตระเตรียม เพราะเรารู้บทมาแล้วว่าจะร้องไห้ได้เมื่อไหร่
ส่วนละครชีวิต..มีแต่เรื่องจริงให้ต้องเผชิญ ทุกย่างก้าวที่เราไม่ทันตั้งตัว จึงอาจสร้างความเสียใจได้เสมอ



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22 มิถุนายน 2009 : 22:44:45 โดย • ตั ว เ ล็ ก • » บันทึกการเข้า
kwang
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #31 เมื่อ: 06 มิถุนายน 2009 : 00:45:47 »




ม อ ง เ ธ อ ต ร ง นี้ . . อ ย่ า ง ค น ที่ พ ร้ อ ม จ ะ เ ข้ า ใ จ���������������
ไม่ว่าเธอเลือกทางไหน..ฉันก็รับมันได้เสมอ���
������������
จึงยินดีและเต็มใจ..ถ้าทางที่เลือกเดินไปเป็นความจริงใจของเธอ���������������
และฉันหวังว่าจะได้พบเจอในสิ่งที่เธอต้องการ���������������


ค น ดี . . เ ธ อ เ ป็ น ค น ดี ใ น ส า ย ต า ฉั น���������������
ใกล้เธอเท่าไหร่..ยิ่งไหวยิ่งหวั่น..ในแต่ละวันที่หมุนผ่าน���
������������
ไม่ได้หวังอะไร..กับความรู้สึกในใจที่เบ่งบาน���������������
แค่อยากอยู่ตรงนี้นานๆ..ตราบเท่าที่กระแสกาลจะกลืนกิน���������������


ท า ง ผ่ า น . . ฉั น เ ป็ น ท า ง ผ่ า น ข อ ง ค ว า ม รั ก���������������
ที่เธอเลือกเข้ามาพิงพัก..สารภาพคำว่ารักจนหมดสิ้น

เชื่อเธอสุดหัวใจ..ไม่ยอมปล่อยความร้าวฉานใดๆให้โบยบิน
เพราะคำๆเดียวที่ได้ยิน..คำถามที่มีก็สูญสิ้นไปแสนไกล


ค น ซื่ อ . . ฉั น เ ป็ น ค น ซื่ อ ที่ เ ธ อ รู้ จั ก
เป็นคนจมปลัก..อยู่กับคำว่ารักที่เธอมอบให้

เป็นตะกอนความเหงา..เป็นคนชั่วคราวผู้จริงใจ
เป็นคนที่เธอไม่เคยคิดอะไร..แม้แต่คำพูดที่เธอใช้เพื่อบอกกัน


ฉั น เ ป็ น . . เ ป็ น ค น โ ง่ แ ล ะ ง ม ง า ย ใ น ค ว า ม รั ก
ที่วันนี้จะขอหยุดพัก..เรื่องลวงในรักพรรค์นั้น

ขอใช้สิทธิ์ที่ฉันมีบอกลาเธอตรงนี้..ก็แล้วกัน
นาทีสุดท้ายที่เธอให้ฉัน..ขอได้ไหมสักวัน

เ ธ อ จ ะ ไ ม่ โ ก ห ก ฉั น  เหมือนใน ทุ ก คื น ทุ ก วั น  ที่แล้วมา


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตั ว เ ล็ ก


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22 มิถุนายน 2009 : 22:45:52 โดย • ตั ว เ ล็ ก • » บันทึกการเข้า
kwang
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #32 เมื่อ: 07 มิถุนายน 2009 : 13:00:29 »







จำ ไ ด้ ว่ า ฉั น เ ค ย รั ก . . รั ก เ ธ อ ที่ สุ ด               
รักอย่างไม่มีวันหยุด..ไม่ว่าวินาทีไหน
               
ทุกย่างก้าวของฉัน..ก็มีแต่เธอเท่านั้นในหัวใจ               
เป็นคนเดียวที่คิดถึงเมื่อไหร่..ก็อบอุ่นในใจเสมอมา               


ไ ม่ คิ ด ไ ม่ ฝั น . . ว่ า จ ะ มี วั น นี้                
วันที่ความรู้สึกดีๆ..พังทลายหายไปต่อหน้า               

จากคนที่กาลครั้งหนึ่งเคยซาบซึ้งกับการมา               
กลายเป็นคนที่ต้องเสียน้ำตา..ให้กับการจากลาของใครบางคน               


ค ว า ม รั ก อ า จ ยั ง อ ยู่ ต ร ง นั้ น . . ใ น มุ ม ที่ ใ จ ไ ห ว ห วั่ น ที่ สุ ด               
หากแม้มีอะไรมาสะดุด..ก็คงไม่อาจหยุดความสับสน

บทเพลงเพลงเก่าจะดังขึ้นมาอีกครั้ง..ร่องรอยความหลังจะปรากฏตัวตน
ขณะเดียวกันอาจต้องมีคน..เผลอหยอกล้อกับความช้ำหม่นปนน้ำตา


ดั่ ง ท้ อ ง ท ะ เ ล . . ค ลื่ น ที่ ยั ง เ ห่ ไ ม่ เ ค ย ส ง บ
หากความทรงจำไม่เคยถูกลบ..สิ่งที่ได้ผ่านได้พบจะทำให้รู้สึกรู้สา

มีคนปวดร้าวมีคนเสียใจ..เหมือนท้องทะเลที่ร้องไห้เสมอมา
ไม่มีใครรู้หรอกว่า..น า น แ ค่ ไ ห น ก ว่ า ท ะ เ ล จ ะ ห ลั บ ต า
และหัวใจจะหยุดพักสักครา..ได้เสียที



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตั ว เ ล็ ก



[/color]
บันทึกการเข้า
-`๏'’- G e n i 3 -`๏'’-
พันจินตนาการ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 244


~ O r d i n a r y G i r l ~


« ตอบ #33 เมื่อ: 07 มิถุนายน 2009 : 20:33:24 »






ด ว ง จั น ท ร์ ก ล ม โ ต ก ร ะ จ่ า ง ใส
โผล่พ้นทะเลผืนใหญ่อย่างช้าๆ

เปล่งประกายความงามทอดผ่านท้องน้ำระยับตา
ริ้วคลื่นซัดเงาจันทร์แตกพล่า ตั้งวงใต้ผืนฟ้ากลางทะเล


 คื น นี้ กั บ ค ว า ม ท ร ง จำ ใ น วั น ว า น
กระแสลมเย็นพัดผ่าน บรรเลงบทเพลงร้าวรานกล่อมเห่

ริมหาดร้างผู้คน มีน้ำตาแห่งความสับสน ปนเป
ยืนอยู่ตรงนี้ที่ทะเล ฟังบทเพลงกล่อมเห่หัวใจ


 แ ล ะ แ ล้ ว พ ร ะ จั น ท ร์  ก็ ล อ ย สู ง สู่ ฝั น ที่ ก ล า ง ฟ้ า
ได้แต่เข็นรอยยิ้มขึ้นมา กลบทับรอยน้ำตาอันหม่นไหม้

ณ จุดเริ่มต้นของความรัก ที่เคยพิงพักอุ่นไอ
กลายเป็นจุดจบของหัวใจ ที่พักแห่งใหม่อันร้าวราน


ป า ด เ ช็ ด ค ว า ม เ ห ง า ที่ ค ล อ เ ค ล้ า บ น ใ บ ห น้ า
คลื่นลมถาโถมมา กระตุ้นเตือนสองตาไหวสะท้าน

พาตัวเองออกก้าว ข้ามผ่านเรื่องราวทรมาน
ระรอกอารมณ์ที่พลิ้วผ่าน ขับเคลื่อนลำธารแห่งน้ำตา


บ น ห า ด ท ร า ย ข า ว ป ร ะ ทั บ ร อ ย เ ท้ า ว า ง เ อ า ไ ว้
ทิ้งอดีตให้ผ่านไป ในห้วงอาลัยอันโหยหา

โรยรินในความรู้สึก ที่กำลังซึมลึกในสองตา
               โบกมือลาผืนน้ำแผ่นฟ้า
 
                  ก่ อ น หั ว ใ จ จ ะ ถู ก เ ข่ น ฆ่ า ที่ ท ะ เ ล  


..............................................................................................


-`๏’- G e n i 3 -`๏’-

[/size][/color]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08 มิถุนายน 2009 : 16:27:37 โดย -`๏’- G e n i 3 -`๏’- » บันทึกการเข้า

ครูที่แท้ ไม่ใช่ผู้ที่มีนักเรียนมากที่สุด แต่คือผู้ที่สร้างครูมากที่สุด
ผู้นำที่แท้ ไม่ใช่ผู้ที่มีบริวารมากที่สุด แต่คือผู้สร้างผู้นำมากที่สุด
กษัตริย์ที่แท้ ไม่ใช่มีไพร่ฟ้าประชาชนมากที่สุด แต่คือผู้นำคนเข้าถึงความสูงส่งมากที่สุด
บรมครูที่แท้ หาใช่ผู้ที่มีความรู้มากที่สุด แต่คือผู้ที่นำคนมากที่สุดเข้าถึงความรู้
และพระเจ้าที่แท้ ไม่ใช้ผู้ที่มีผู้รับใช้มากที่สุด แต่คือผู้รับใช้มากที่สุด

สนทนากับพระเจ้า การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา เล่ม 1
&@นานาจิตตัง@&
สมาชิกใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 1


สวัสดีจ้า


« ตอบ #34 เมื่อ: 18 มิถุนายน 2009 : 14:28:13 »

อาจเหมือนว่าฉันไม่เรียกร้องอะไร
ก็เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ ให้ฉัน
เธอคงให้เค้าไปหมดแล้วตั้งแต่วานวัน
ส่วนที่เธอมาดีต่อกัน-คงเพราะเห็นว่าฉันดีกับเธอ
ยังไงก็ขอบใจนะคนดี
สำหรับทุกสิ่งที่มี ความตื้นตันในใจนี้ มันล้นเอ่อ
แต่รู้รึเปล่าว่าการเป็นคนที่แสนดี แบบนี้ของเธอ
มันทำให้ฉันเจ็บปวดเสมอ
ที่ไม่เคยได้รับความรู้สึกอื่นใดจากเธอ
--นอกจากเพื่อนกัน--

บันทึกการเข้า
kwang
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #35 เมื่อ: 22 มิถุนายน 2009 : 22:32:12 »





ฉั น ผ่ า น ม า ใ น ฐ า น ะ ค น รู้ จั ก
ที่เคยซาบซึ้งในนิยามความรัก  ของเธอครั้งนั้น

ว่าเป็นการแจกจ่าย  ตระเตรียมความมักง่ายไว้ผูกพัน
มีช่วงเวลาว่างเพื่อแบ่งปัน  หน้าที่คนรักกันให้ใครหลายคน


ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมีฝันหวาน  ได้อีกนานสักเท่าไหร่
หากเธอยังมอบความช้ำใจ  ให้ใครต่อใครทุกแห่งหน

เพื่อให้เขาเจ็บเขาเสียน้ำตา  ไขว่คว้าสิ่งที่ไร้ตัวตน
เปลี่ยนความศรัทธาที่มากล้น  เป็นความช้ำหม่นในพริบตา


เ มื่ อ ใ ด ก็ ต า ม . . ห า ก เ ธ อ ถ า ม ห า ค ว า ม รั ก
มันคงกลายเป็นภาระหนัก  ที่ทำให้เธอต้องลำบากกับการค้นหา

ถ้าเธอยังคงใช้ความหลอกลวง  ตักตวงหัวใจคนเสมอมา
ในฐานะที่ฉันเคยเสียน้ำตา  ขอบอกเธอจะได้ไหมว่า..
อ า จ ไ ม่ มี ค น จ ริ ง ใ จ ที่ ก ล้ า   เดินผ่านเข้ามาเพื่อรักเธอ



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตั ว เ ล็ ก



บันทึกการเข้า
kwang
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #36 เมื่อ: 06 สิงหาคม 2009 : 11:47:37 »






นิ่ ง คิ ด . .  นิ่ ง ฟั ง
เสียงลมกระทบใบไม้ดังอยู่ไหวไหว

ริมระเบียง โมบายส่งเสียงมาไกลๆ
แว่วกังวาลปานใด ก็เหมือนขาดอะไรที่อยากได้ยิน


ฟ้ า มื ด   ใ น เ มื อ ง ใ ห ญ่
ดวงไฟสว่างไสว หากแต่หัวใจใกล้จบสิ้น

ไม่รู้หนทางจะเดินไป คืนค่ำทำร้ายใจและกร่อนกิน
ให้ก้าวเท้าออกมาตามกลิ่น  ความเหว่ว้าบนลานดินในค่ำคืน


ฉั น กำ ลั ง จ ะ เ ดิ น ท า ง
ด้วยดวงตาที่มืดมนทั้งสองข้าง  และเปียกชื้น

แห่งไหนกันหนอในโลกนี้ ที่ยังพอมีที่ให้ฉันยืน
เมื่อขาแข้งก็สุดฝืน  ทุกคราวที่หยัดยืนจึงล้มลง


นั่ ง ล ง     แ ล ะ นิ่ ง ฟั ง
กลับเข้าสู่ภวังค์ความลุ่มหลง

ประสาทรับรู้อยากรับฟัง เสียงของเธอสักครั้งอย่างซื่อตรง
ทว่าความคิดกลายเป็นฝุ่นผง แ ล้ ว ฉั น ก็ ห ลั บ ล ง . .  ทั้ ง น้ำ ต า



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตั ว เ ล็ ก



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06 สิงหาคม 2009 : 13:34:30 โดย • ตั ว เ ล็ ก • » บันทึกการเข้า
-`๏'’- G e n i 3 -`๏'’-
พันจินตนาการ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 244


~ O r d i n a r y G i r l ~


« ตอบ #37 เมื่อ: 09 สิงหาคม 2009 : 22:04:42 »



ป ล ด ป ล่ อ ย ค ว า ม เ ศ ร้ า
ให้ลอยล่องไปกับสายลม

 ทิ้ง บ ท เ พ ล ง ค ว า ม ขื่ น ข ม
ให้พริ้วพรมอย่างอ่อนไหว

เ สี ย ง ก ร ะ ซิ บ ยั ง แ ว่ ว ห ว า น
อยู่ในรอยกาลเสมอไป
 
วั น เ ว ล า ไ ม่ อ า จ ล บ เ ลื อ น ไ ด้
แม้รอยหม่นไหม้ในความทรงจำ

 
 



ต ะ วั น พ ล บ ค่ำ ใ ห้ ค น เ ดิ น ท า ง ไ ด้ พั ก ผ่ อ น
เอนตัวหลับนอน คิดถึงบทกลอนชวนฝัน

ค ว า ม สุ ข เ ล็ กๆ ใ น ซ อ ก ใ จ ยั ง เ ต้ น ไ ห ว ใ ต้ เ ง า จั น ท ร์
จินตนาการของฉัน มีความฝันของสองเรา
 

บ น โ ล ก แ ส น ก ว้ า ง ท่ า ม ก ล า ง ด า ว เ ต็ ม ฟ้ า
ความรักลอยล่องมา ลบเลือนคราบน้ำตา ความเหงา


ส า ย ล ม อุ่ น ล ะ มุ น ไ ห ว พั ด ค ว า ม ห ม่ น ไ ห ม้ ใ ห้ บ า ง เ บ า
หยิบน้ำค้างคืนหนาว คืนกลับดาวบนฟ้าไกล

 
คื น นี้ พ ร ะ จั น ท ร์ ร้ อ ง เ พ ล ง ผู ก พั น ค ว า ม รั ก
สอนสองเราให้รู้จัก ทักทายความรักอย่างชิดใกล้


ทั้ ง ส ว ย ง า ม แ ล ะ ม า ก ค่ า ไ ม่ อ า จ นิ ย า ม ไ ด้ ว่ า เ ท่ า ใ ด
หนึ่งชีวิตที่เคลื่อนไหว หนึ่งลมหายใจยังไม่พอ
 

บ า ง ท่ ว ง ทำ น อ ง ก็ พ ร่ำ ร้ อ ง อ ยู่ ซ้ำ ๆ
ว่าความรักไม่เคยทำ ให้ใครเจ็บช้ำ ทุกข์ท้อ

"โ ป ร ด เ ชื่ อ ใ น ค ว า ม รั ก ใ น วั น แ ร ก ที่ รู้ จั ก ก็ ม า ก พ อ"

แล้วความผูกพันจะสานต่อ ก่อเรื่องราว

 
เ ร า กุ ม มื อ กั น ส า ย ต า ช ว น ฝั น สื่ อ ภ า ษ า
ความรักเริ่มต้นด้วยดวงตา ที่ส่งผ่านหัวใจมาในคืนหนาว


อ่ อ น อุ่ น  ล ะ มุ น ห ว า น ใ น รั ต ติ ก า ล  ลำ ธ า ร ด า ว
ค่ำคืนอันแสนยาว คือตำนานเรื่องราว ความรัก

 
<< ใ น จิ น ต น า ก า ร >>

.............................................................................................

-`๏’- G e n i 3 -`๏’-
[/color][/size]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09 สิงหาคม 2009 : 22:09:37 โดย -`๏’- G e n i 3 -`๏’- » บันทึกการเข้า

ครูที่แท้ ไม่ใช่ผู้ที่มีนักเรียนมากที่สุด แต่คือผู้ที่สร้างครูมากที่สุด
ผู้นำที่แท้ ไม่ใช่ผู้ที่มีบริวารมากที่สุด แต่คือผู้สร้างผู้นำมากที่สุด
กษัตริย์ที่แท้ ไม่ใช่มีไพร่ฟ้าประชาชนมากที่สุด แต่คือผู้นำคนเข้าถึงความสูงส่งมากที่สุด
บรมครูที่แท้ หาใช่ผู้ที่มีความรู้มากที่สุด แต่คือผู้ที่นำคนมากที่สุดเข้าถึงความรู้
และพระเจ้าที่แท้ ไม่ใช้ผู้ที่มีผู้รับใช้มากที่สุด แต่คือผู้รับใช้มากที่สุด

สนทนากับพระเจ้า การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา เล่ม 1
ดาวดวงเดิม
ผู้ดูแล
พันจินตนาการ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 690


~ เ ธ อ ยั ง ค ง มี ฉั น ~


« ตอบ #38 เมื่อ: 23 สิงหาคม 2009 : 14:00:08 »

เ ห ลื อ ไ ว้ เ พี ย ง ค ว า ม ว่ า ง เ ป ล่ า

กับใจร้าว-ร้าว..ของผู้หญิงคนนี้


กี่ ห ย ด น้ำ ต า กั น ห น อ . . จึ ง จ ะ เ พี ย ง พ อ ล บ ร อ ย ช้ำ ที่ มี

เมื่อความเจ็บยังทบทวี..ในทุกนาทีที่คิดถึงเธอ


ฉั น ไ ม่ รู้ จ ะ ผ่ า น วั น นี้ ไ ป ไ ด้ อ ย่ า ง ไ ร

เหมือนมีบางสิ่งคอยทำร้าย..ทำให้ใจไหวเพ้อ


ลื ม เ ข า สั ก ที ไ ด้ ไ ห ม . . ไ ม่ มี ท า ง อ อ ก ใ ห้ หั ว ใ จ ไ ด้ ค้ น เ จ อ

ทุกครั้งที่มองเหม่อ..สิ่งเดียวที่พบเจอ..คือน้ำตา..
[/size]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23 สิงหาคม 2009 : 14:08:40 โดย ดาวดวงเดิม » บันทึกการเข้า

นิ ย า ม ที่ ตี ค่ า ฉั น  คื อ - - ค น เ ค ย รั ก

แ ต ก ต่ า ง กั น ยิ่ ง นั ก - - กั บ ค ว า ม ห ม า ย ข อ ง ฉั น

ถ้ า ถ า ม ว่ า เ ธ อ คื อ ใ ค ร - - ฉั น จ ะ ต อ บ ว่ า คื อ ค น สำ คั ญ

ที่ จ ะ ยิ่ ง มี ค่ า ขึ้ น ทุ ก วั น - - ใ น วิ น า ที ถั ด ไ ป

. . . S o M e - O n e - L o V e - Y o U
BlueCat
คบหากันเพราะรูปโฉม ความงามร่วงโรย ความรักก็สลาย
พันจินตนาการ
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 192



« ตอบ #39 เมื่อ: 19 กรกฎาคม 2011 : 22:19:36 »

กาลครั้งหนึ่ง...หัวใจเคยมีรัก
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...เคยประจักษ์ความรักอันยิ่งใหญ่
กาลครั้งหนึ่งนานแสนนาน...เคยมีเพียงเธอและฉัน เรา 2 คน

ปัจจุบัน...ไม่มีเธอ มีเพียงฉัน
ปัจจุบัน...ไร้ทุกสิ่งหมดความหมาย
ปัจจุบัน...ชีวิตต้องดำเนินเดินต่อไป
[/glow]
บันทึกการเข้า

ฝนตกโปรยปรายนาน พายุผ่านแค่ครู่เดียว
Dream To Night
สมาชิก
**
ออฟไลน์ ออฟไลน์

กระทู้: 21


ขอแค่นี้ ขอแค่ที่ ที่ฉันยืน "ข้างๆเธอ"


« ตอบ #40 เมื่อ: 10 พฤษภาคม 2012 : 00:05:19 »

กาลครั้งหนึ่งหัวใจเคยมีรัก

อุปสรรค์ทำลายไม่คิดเหลือ

มีน้ำตาที่เอ่อนองอย่างขุ่นเครือ

หลั่งมาเพื่อล้างความเศร้าออกจากใจ

ณ ตอนนี้หัวใจปวดร้าวหนอ

ยังไม่พอขอเวลาอีกได้ไหม

ขอเวลาให้ตัวฉันนั้นทำใจ

เดินก้าวไปจากจุดที่ที่ฉันยืน


by.... Dream to nigth


บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 [3] ขึ้นบน พิมพ์ 
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  


เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

กาแฟ ร้อยตะวัน กลอน บทกลอน บทกวี ร้อยความฝัน พันจินตนาการ

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2015, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF
.::: Theme & Graphic designed by Thanarath Sawasdichai :: www.dreampoem.com supported by Roytawan Coffee :: © 2002-2010 DreamPOEM.COM All Reserved. :::.